Onderzoeksjournalistiek programma Zembla deed, mede op basis van onderzoek van Universiteit Leiden, onderzoek naar de nazorg die zorgmedewerkers krijgen na een agressie-incident. De conclusie is helder: zorginstellingen schieten structureel tekort. Veel instellingen missen vaste protocollen en structurele ondersteuning, terwijl werkgevers volgens de wet verplicht zijn om via risico-inventarisaties te zorgen voor een veilige werkplek.
Dat is geen kleine tekortkoming: als nazorg niet goed geregeld is, neemt het risico op PTSS en chronische stressklachten aantoonbaar toe, met soms langdurige arbeidsongeschiktheid tot gevolg. Met 57 procent van de zorgmedewerkers die in 2024 agressie meemaakte (waarvan 21 procent fysiek), gaat het hier niet om een marginaal risico.
Ter vergelijking: bij defensie, politie en brandweer is nazorg beter geborgd via vaste protocollen, en wordt PTSS als gevolg van agressie of geweld op het werk daar erkend als beroepsziekte. Diezelfde erkenning en structurele aanpak ontbreekt in grote delen van de zorgsector nog.
De praktijkles voor zorgorganisaties: nazorg zou geen uitzondering moeten zijn die alleen bij 'zware' incidenten in werking treedt, maar een vast, protocollair onderdeel van agressiebeleid, juist omdat de impact van een incident vaak pas later zichtbaar wordt.